TΟ 6 ΓΕΛ ΒΟΛΟΥ   

ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΕΝΟ ΤΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ UNICEF

ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ

ΣΤΟ PROJECT ΤΗΣ  UNICEF 

ΣΧΟΛΕΙΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΔΙΕΞΑΓΕΙ

ΕΡΑΝΟ ΑΓΑΠΗΣ

ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΥΤΟ

ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ  ΄Ο ,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ .

ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΘΑ ΣΤΑΛΟΥΝ

ΣΤΗ UNICEF  

ΓΙΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ  

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ!

ΣΧΟΛΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ

Με αφορμή την ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού ας ενημερωθούμε

 κι ας αναλογιστούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στην έξαρση αυτού του φαινομένου.

Σχολικός εκφοβισμός from depav

Ο καλλιτέχνης,Δημήτρης Ντελλής!

Ένα εξαιρετικό βιβλίο που σε συνεπαίρνει!
Δύο παράλληλες ιστορίες εξελίσσονται στο βιβλιο.
Η πρώτη το 2300π.Χ. στη Νάξο.Η δεύτερη στη σύγχρονη εποχή.
Μέσα από δύο διαφορετικούς αφηγητές έναν παντογνώστη για την πρώτη και έναν πρωτοπρόσωπο αφηγητή για το σήμερα μαθαίνουμε για τον αρχαίο πολιτισμό που διαμορφώθηκε στις Κυκλάδες ,αλλά και τις προσπάθειες κυκλωμάτων αρχσιοκαπηλίας να καπηλευτούν τα ευρήματα των αρχαιολόγων.Μέσα από μία έξοχη ιστορική αναδρομή,όπου οι αφηγητές εναλλλασσονται(Σοφία,Καρδερίνης,Χανς;,αρχαιολόγος) μεταφερόμαστε από το σήμερα στην Ελλάδα του Μεταξά,την κατοχική Ελλάδα,την Γερμανία και τέλος στη Νάξο του σήμερα.Τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου του κυκλαδικού πολιτισμού δοσμένα από την οπτική γωνία του καλλιτέχνη που έζησε και έδρασε στη Νάξο το 2300 π.Χ περίπου σε συνεπαίρνουν , καθώς μέσα από τις περιπέτειές του μαθαίνουμε τη ζωή των ανθρώπων αυτής της εποχής χωρίς διδακτισμό,ενώ πληροφορούμαστε για τις σχέσεις των τότε γνωστών λαών μεταξύ τους(Αιγύπτιοι,Φοίνικες,κλπ) καθώς και τη σχέση Μινωιτών -  Κυκλαδιτών.
Η λυρικότητα και η ζωντάνια των περιγραφών ,η παρακολούθηση της ψυχολογίας των ηρώων,η πλαστικότητα του λόγου συγκαταλέγονται στα θετικά του βιβλλιου.Η αισιοδοξία που αποπνέει το τέλος της ιστορίας και το εύρημα που συνδέει τους ήρωες δύο διαφορετικών εποχών δημιουργεί συνειρμούς για τη συνέχεια της κατοίκησης των περιοχών του Ελλαδικού χώρου και την κοινή παράδοση που μοιραζόμαστε με τους μακρινούς προγόνους μας.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο που μας μαθαίνει ιστορία χωρίς να τη διδάσκει,που μας παρασύρει να παρακολουθήσουμε την ζωή των ηρώων και μας μεταφέρει νοερά σε άλλες εποχές!

Λίγο πριν το 2016 μας αφήσει και το 2017 κάνει την εμφάνισή του 

ας ευχηθούμε 

 το νέο έτος να μας φέρει ό,τι επιθυμούμε 

και το παλιό να μας αφήσει σοφότερους και ωριμότερους!

Τελευταία νέα από την Ιθάκη,Κ.Ακρίβος.

24 ραψωδίες χρειάστηκε ο Όμηρος για να μας περιγράψει τις περιπέτειες του πολυμήχανου Οδυσσέα και των υπόλοιπων Ελλήνων στην επιστροφή από την Τροία.Πολυπρόσωπο έργο και μολονότι ο Οδυσσέας είναι ο κεντρικός ήρωας δε θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν υπήρχαν γύρω του και όλοι οι άλλοι φανεροί ή αφανείς ήρωες ,όπως ο Τηλέμαχος,ο γερο- Λαέρτης,η Πηνελόπη,ο Ελπήνορας και τόσοι άλλοι.

24 διηγήματα αποφάσισε να γράψει ο συγγραφέας προς τιμή των ηρώων της Οδύσσειας ,μεταφέροντας όμως τις ιδιότητές τους σε άλλες εποχές.Γιατί κάθε γονιός θρηνεί για το παιδί του ,όπως ο Λαέρτης για τον Οδυσσέα ή ο Γέρος του Μοριά για τον Πάνο. Κάθε παιδί ονειρεύεται την επιστροφή του πατέρα του όπως ο μικρός τρόφιμος των φυλακών ανηλίκων Κασσαβέτειας και ούτω καθεξής.

Πιο ώριμος από ποτέ ο συγγραφέας ,με μία γλώσσα που μεταβάλλεται επιδέξια από ιστορία σε ιστορία,αλλάζοντας το γλωσσικό ιδίωμα,μας ταξιδεύει σε διαφορετικές ατραπούς κάθε φορά.

Ιστορίες άλλοτε απλές,κατανοητές κι άλλοτε σκοτεινές και δυσνόητες,που απαιτούν προσεκτική ανάγνωση και αναστοχασμό προκειμένου να αντιληφθούμε το βαθύτερο νόημά τους.Ιστορίες με έναν κοινό παρονομαστή:όλοι οι ήρωες αποτελούν την άλλη όψη ενός καθρέφτη με έναν κοινό παρονομαστή.Είναι όλοι άνθρωποι.Και οι άνθρωποι καλώς ή κακώς αντιδρούν με παρόμοιο τρόπο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και τόπους.

Είτε μιλάμε για την Ελλάδα,το Βόλο,την Αθήνα ,την Κρήτη είτε για τη μακρινή Αδελαϊδα της Αυστραλίας και την Αμερική οι άνθρωποι πονάνε,ματώνουν ,αγαπούν και χάνονται, γιατί πολύ απλά το ταξίδι της ζωής τους σε αυτό τον πλανήτη έχει διαφορετικές αφετηρίες μεν ,αλλά πάντα έχει ως απώτερο σκοπό την ευτυχία,την ολοκλήρωση,την Ιθάκη.

Το μικρό μέγεθος των διηγημάτων τα κάνει εύκολα στην ανάγνωση ,πράγμα που βοηθά στην τμηματική και ανεξάρτητη ανάγνωσή τους.Καθένα από αυτά μπορεί από μόνο του να αποτελέσει αφορμή για μία ατέλειωτη κουβέντα με φίλους ή με τον ίδιο μας τον εαυτό.Κι αν αυτό δεν αποτελεί επιτυχία τότε δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να είναι.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσπάθεια που νομίζω θα συζητηθεί αρκετά .

"Αμαρτωλή πόλη" του Μ.Κοντολέων.

Δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αλλιώς μία πόλη που παρασύρει στο βόθρο της νέα παιδιά,που δεν δίνει τη δυνατότητα στους μεγάλους να ορθοποδήσουν,που αλλοιώνει συνειδήσεις και γκρεμίζει όνειρα.
Γιατί είναι η πόλη όμως αμαρτωλή και όχι οι άνθρωποι;
Γιατί ο Τονίνο και η Στεφανία ακολούθησαν τον εύκολο δρόμο;
Γιατί η Χρύσα  επέτρεψε να συμβεί αυτό στον Τονίνο;
Γιατί στις πρώτες δυσκολίες ο γάμος των γονιών της Στεφανίας διαλύεται;
Πώς μια μητέρα εγκαταλείπει τόσο εύκολα τα παιδιά της;
Γιατί τα δύο αδέρφια δε συνδέονται συναισθηματικά;
Γιατί τελικά οι ανθρώπινες σχέσεις χαρακτηρίζονται από συναισθηματική αναπηρία που δεν τους επιτρέπει να βασιστούν ο ένας στον άλλο στις δύσκολες στιγμές;

Όλη η παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας περνά μέσα από το νέο βιβλίο του Μ.Κοντολέων.
Ένα βιβλίο σκληρό,δύσκολο,που φέρνει τους ενήλικους αντιμέτωπους με τα λάθη τους,ενώ τα παιδιά καλούνται να πληρώσουν την αδυναμία των μεγάλων να τα προστατέψουν .Οι ανεπάρκειες των μεγάλων οδηγούν τα βήματα των παιδιών στην αμαρτωλή πλευρά της πόλης.

Η εναλλαγή της οπτικής γωνίας και του αφηγητή που είναι συνεχής σαν ένα συνεχές σφυροκόπημα ,αλλά και η σκληρότητα των γεγονότων καθηλώνουν τον αναγνώστη που ανασαίνει ,μόνο όταν φτάνει στο τέλος του βιβλίου.Είναι αδύνατο να το αφήσεις από τα χέρια σου πριν ανακαλύψεις ποια θα είναι η τύχη των ηρώων.Κι αν δυσκολεύεσαι να ταυτιστείς με τις απελπισμένες πράξεις τους,είναι τόσο εύκολο να ταυτιστείς με τον ταραγμένο ψυχισμό τόσο των εφήβων όσο και των ενηλίκων ,που ζαλισμένοι από την οικονομική κρίση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, παραπαίουν ανάμεσα σε σωστές και λανθασμένες επιλογές.

Η ψυχογραφία των ηρώων,η περιγραφή ,τόσο των τρυφερών όσο και των βίαιων σκηνών, γίνεται με τέτοια μαστοριά και με περισσή ευαισθησία τέτοια που σε καμία περίπτωση δεν προσβάλλει τον αναγνώστη τόσο τον έφηβο που τείνει να ενηλικιωθεί όσο και τον ενήλικα.

Ένα μυθιστόρημα που θα μπορούσε να θεωρηθεί είτε ένα κατηγορώ στην υλιστική μας κοινωνία είτε ένας  ύμνος στην αληθινή αγάπη είτε μία χαραμάδα αισιοδοξίας ότι τα παιδιά και οι ενήλικες θα μπορέσουν να βρουν  το δρόμο τους τελικά.
Όπως και να το δει κανείς το σίγουρο είναι ότι μόνο να κερδίσει έχει κανείς από την ανάγνωσή του!

ΜΕ ΕΞΙ ΚΛΙΚ,  ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ

Ένα εφηβικό μυθιστόρημα για την κρίση που έχει επηρεάσει ενήλικες και παιδιά.
Πώς μπορεί να βρει κανείς κάτι θετικό μέσα στις σαρωτικές αλλαγές που αναστατώνουν τη ζωή του;
Πώς μπορείς να συνηθίσεις να ζεις από τη βίλα της Κηφισιάς  στο χωριό ;
Πώς μπορείς να συνηθίσεις το δημόσιο σχολείο όταν έχεις συνηθίσει τις εγκαταστάσεις του ιδιωτικού ;
Πώς γίνεται να αλλάξεις άρδην τη ζωή σου και να μη θεωρείς  ότι όλα έχουν τελειώσει;
΄Ολα αυτά σκέφτεται η Βίβιαν και δεν μπορεί να αποδεχτεί τις αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή της.
Θυμωμένη,αρνείται να αποδεχτεί την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί και κλείνεται στον εαυτό της .Βρίσκει καταφύγιο μόνο στη φωτογραφία.Όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια  γι' αυτή.
Μια χαραμάδα αισιοδοξίας το ανοιχτό παράθυρο του δωματίου της  που βλέπει σε ένα περιβόλι με ροδιές.Η εναλλαγή του φυσικού τοπίου βοηθά την ηρωίδα να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει  τα πράγματα .Η ενσωμάτωσή της στην παρέα των συμμαθητών της και την κοινωνική ζωή του  χωριού  τη βοηθούν να αλλάξει προτεραιότητες ,να δει τα πράγματα αλλιώς και να αντιμετωπίσει με αισιοδοξία τη ζωή από εδώ και στο εξής.
Με γλώσσα απλή,κατανοητή η συγγραφέας καταφέρνει να μας συγκινήσει .
Οι διάλογοι αλλά και οι εσωτερικοί μονόλογοι αποδίδουν με ακρίβεια τις σκέψεις των ηρώων.
Η περιγραφή των συναισθημάτων τους,  χαρτογραφώντας τον ψυχισμό τους, είναι ιδιαίτερα πετυχημένη.
Η συγγραφέας αποδεικνύει ότι  δεν χρειάζονται πολλά πράγματα  για να γίνει κανείς ευτυχισμένος,
δίνοντας έτσι μια αισιόδοξη νότα στη μαυρίλα που περιβάλλει τον κόσμο της Βίβιαν αλλά και των ενηλίκων.
Ένα βιβλίο που μιλά για την κρίση,αλλά εστιάζει στο πώς θα αντιστρέψουμε τον αρνητισμό και τη μιζέρια σε κάτι πιο βαθύ και ουσιώδες,όπως είναι η φιλία,οι προσωπικές σχέσεις,η επαφή με τη φύση και γιατί όχι η αποκέντρωση και η ζωή στην επαρχία,σε ένα περιβάλλον πιο ανθρώπινο.